ҳ بُغـْضِ تَنـْهایے

بــه دادم بـرس ای اشـک ، دلم خیـلی گرفتـه

               نگــو از دوری کــی ، نـپــرس از چـی گرفـتــه

                                من و دریـــغ یک خوب ، بــه ویرونی کشـونده

                                                   عزیــزمـه تا وقتــی نفـس تو سیـــنه مـونــده

تو ایـن تنهایـــی تلـخ ، من و یــک عالمـه یــاد

              نشســته روبرویـــم ، کســی که رفته بر بـاد

                              کسی که عاشقانه ، به عشقش پشت پـا زد

                                              بــرای بــودن مــن بـــه خــود رنــگ فنـــــا زد

چــه دردیــه خدایـــا ، نخواســتـــم اما رفتــم

              برای اون که سایه سـت همیشه رو سر مـن

                             کسـی که وقت رفتن ، دوبــاره عاشــقم کرد

                                             مـن و آبــاد کـرد و خودش ویــرون شـد از درد

بـه آتــش تن زد و رفت ، تا من اینجا نســوزم

                بــا رفتنــش نــرفته ، تــو خــونـمــه هنــــوزم

                            هنــوز سالار خونـــس ، پنـاه مــن دسـتــاش

                                              سرم رو شونـه هاشـه ، رو گونمه نفسهاش

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني

 دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني

 دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني

 دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني